Alter Bridge, My Favorite Scar
Datum: 28 oktober 2010
Waar: Hof Ter Lo, Antwerpen
Tekst: Vera Matthijssens
Foto's: Gino Van Lancker

Grunge is dood, lang leve alternative rock! Alter Bridge heeft woord gehouden: nu ‘ABIII’ in de winkels ligt worden de (lucratieve) zijstapjes met Creed en Slash even in de ijskast gezet en gaat alle aandacht terug naar Alter Bridge. Dit maakt dat de populaire Amerikaanse band sinds half oktober de Europese zalen plat speelt en daarmee doorgaat tot vlak voor Kerstmis. Op een sombere donderdagavond stonden zij in - een reeds lang uitverkochte – Trix. Het duurt dan ook even eer we de ingang gepasseerd zijn, maar nog ruim op tijd voor support act My Favorite Scar vatten we post voor het podium.
Er is de laatste tijd nogal wat te doen geweest rond deze Nederlandse band met muzikanten met een illuster verleden in Kingfisher Sky, Within Temptation en Feeler. Nog voor hun debuut uit was stonden ze al in het voorprogramma van Kiss, Nickelback en Megadeth. Oudgediende Oscar Holleman ontfermde zich persoonlijk over hun eerste wapenfeit en werd hun geestelijke vader. Een hype? Toch wel een fijne, konden we vanavond vaststellen. Met de energie van een aanstormende windhoos namen ze bezet van het podium om daar beknopt – ze speelden korter dan gepland – te illustreren waarom hun brandende ambitie in dollars moet omgezet worden. De single ‘Kingsize’ overdonderde al met vette riffs, maar wanneer gitarist Evan zich laat gaan in een wilde solo kunnen we niet anders dan toegeven dat hier meer aan de hand is dan een hype. Zanger Jay (broer van Evan) lijkt uit een gothic band geplukt (denk aan de voormannen van HIM of Anathema), maar vergis je niet, hij overstemt al dit geweld zonder moeite. We vonden het wel een beetje sneu dat men in die korte set toch nog voor een cover koos (‘Rain’ van The Cult), maar dat zorgde strategisch voor enige herkenning. De nieuwe single, het gevoelige ‘This Poison Love’, vormde een breekbaar moment in de set, maar tijdens ‘No Love Lost’ ging men er terug keihard tegenaan met beenharde Korn-achtige riffs. Dit vijftal dat zijn inspiratie haalt bij Metallica, Tool, Alice In Chains en Rammstein komt er wel. Ze kunnen nu alvast ook support van Alter Bridge aan hun palmares toevoegen en qua genre staan ze er zelfs niet zo gek ver vanaf.
Een tot de nok gevulde zaal vol verhitte fans is natuurlijk de natte droom van elke optredende band en hoewel dit voor Myles Kennedy, Mark Tremonti, Brian Marshall en Scott Phillips schering en inslag is, stonden ze toch stralend op het podium. De sex-appeal van Myles (opvallend veel meiden in de zaal), het vurige gitaarwerk van Mark en de weinig opvallende maar stevige basis van een solide ritmesectie maakten van dit concert een superprofessionele, maar toch ook hartige gebeurtenis. Na de pauze – waarin voornamelijk oud en nieuw werk van Bowie gedraaid werd – gaat de band van start met het nieuwe ‘Slip To The Void’, een track waar de geest van Led Zeppelin en Soundgarden door dwaalt. Meteen gaat men terug naar ‘Blackbird’. Het zompige gitaarwerk in ‘Buried Alive’ dendert ook live naar behoren uit de boxen (al stond het wel erg hard), maar in ‘Before Tomorrow Dies’ kunnen we al genieten van momenten van reflectie: Myles put uit eigen leven en schroomt geen publiekelijke emoties. Heel het concert zal de band songs uit alledrie de albums afwisselen, waarbij retrospectieve momenten in ‘Brand New Start’ en het favoriete ‘All Hope Is Gone’ (Scott Phillips wordt even in de spotlights gezet met korte drumsolo) toch de slagroom op de taart vormen van een harder dan verwacht uitgevallen concert. Niet dat we geen boon hebben voor hardere songs: de scheurende gitaren in het wild om zich heen hakkende ‘Metalingus’ zijn zelfs een hoogtepunt in de set. Het publiek slaat verhit elke beweging gade en laat zich tijdens ‘White Knuckles’ zonder problemen meevoeren in “wave” toestanden (niet enkel tijdens voetbalwedstrijden dus). Myles speelt in de meeste songs slaggitaar, maar er zijn ook nummers waar hij zich volledig concentreert op zang. Uit volle borst zingt het publiek knallers als ‘Broken Wings’ en ‘Ties That Bind’ mee. De euforie heerst nu in heel de zaal, om me heen zie ik enkel verhitte gezichten met een starende, ja geobsedeerde blik. Soms wordt het wel een beetje te mainstream als het volk de armen in de lucht gaat wuiven als verstoken palmbomen, maar ach, dat ze allemaal een fijne avond hadden is zeker. De reguliere set wordt afgesloten met een hard nummer: in ‘Isolation’ (de eerste single uit het nieuwe album) geselt Tremonti zijn gitaar nog een (voorlopig) laatste maal.
Als toegift krijgen we vier nummers en het akoestische ‘Watch Over You’ is daar het eerste van. Myles in zijn eentje op een barkruk met akoestische gitaar: het is een beklijvend moment en heel de zaal zingt mee. Na het nieuwe ‘Wonderful Life’ en ‘Open Your Eyes’ besluit het lichtjes folky ‘Rise Today’ dit fantastische concert. We komen tot de bevinding dat heel de setlist hetzelfde was als twee dagen geleden in Londen, met dit verschil dat men ‘Burn It Down’ in de reguliere set vervangen heeft door een bisnummer meer en dat was dan ‘Wonderful Life’. Handig voor wie alles op de voet volgt en zulke hondstrouwe fans vonden we zeker in het publiek vanavond.

Setlist Alter Bridge:

Slip To The Void
Buried Alive
Before Tomorrow Comes
Still Remains
Brand New Start
White Knuckles
All Hope Is Gone
Metalingus
Ghost Of Days Gone By
Broken Wings
Ties That Bind
One Day Remains
I Know It Hurts
Come To Life
Blackbird
Isolation

Encores:
Watch Over You
Wonderful Life
Open Your Eyes
Rise Today



Terug