Apache Productions Press
Powerstroke - Once We Were Kings
Apache/Alcatraz/Suburban
Groovy metal uit het Meetjesland is wat we aangeboden krijgen op het debuut van dit trio. Muzikaal gezien tapt de band uit verscheidene vaatjes, maar weet het tot een zeer aangenaam geheel te brouwen. Het schijfje luistert lekker weg. Het zal in het begin eventjes wennen zijn aan de vocalen van zanger/bassist John, die zullen voor sommigen misschien wat ruw overkomen in combinatie met de groovy muziek die soms wat doet denken aan Pro-Pain maar dan wel iets meer rock/ metalgetint en minder hardcore.
Persoonlijk ben ik volledig weg van John zijn zang, die me trouwens bij momenten serieus aan Phil Rind van Sacred Reich doet denken. Het kan misschien een ‘love it or hate it’-geval zijn. De elf songs, inclusief intro, zijn behoorlijk gevarieerd en aan elkaar gewaagd, maar persoonlijke favorieten en aanbevolen luistertips zijn ‘Luvgun’, ‘OO Zero’, ‘My Toxic Nightmare’ en het lekkere titelnummer. Helaas is er ook een missertje terug te vinden, namelijk ‘Dirty Devil’ welke een beetje magertjes is in vergelijking met de rest.
Op plaat klinkt de band goed, maar persoonlijk vind ik de band live nog iets meer in zijn element. De productie is in orde, maar had misschien nog iets krachtiger gemogen. Soms zou een tweede gitaar welkom zijn, maar echt nodig is het niet, want de speelvreugde druipt er van af en dat is volgens mij ook nog steeds een belangrijk aspect.
Nico De Vreese - 85
Press
Review Powerstroke - Rock Tribune/maart editie
Apache/Alcatraz/Suburban
Groovy metal uit het Meetjesland is wat we aangeboden krijgen op het debuut van dit trio. Muzikaal gezien tapt de band uit verscheidene vaatjes, maar weet het tot een zeer aangenaam geheel te brouwen. Het schijfje luistert lekker weg. Het zal in het begin eventjes wennen zijn aan de vocalen van zanger/bassist John, die zullen voor sommigen misschien wat ruw overkomen in combinatie met de groovy muziek die soms wat doet denken aan Pro-Pain maar dan wel iets meer rock/ metalgetint en minder hardcore.
Persoonlijk ben ik volledig weg van John zijn zang, die me trouwens bij momenten serieus aan Phil Rind van Sacred Reich doet denken. Het kan misschien een ‘love it or hate it’-geval zijn. De elf songs, inclusief intro, zijn behoorlijk gevarieerd en aan elkaar gewaagd, maar persoonlijke favorieten en aanbevolen luistertips zijn ‘Luvgun’, ‘OO Zero’, ‘My Toxic Nightmare’ en het lekkere titelnummer. Helaas is er ook een missertje terug te vinden, namelijk ‘Dirty Devil’ welke een beetje magertjes is in vergelijking met de rest.
Op plaat klinkt de band goed, maar persoonlijk vind ik de band live nog iets meer in zijn element. De productie is in orde, maar had misschien nog iets krachtiger gemogen. Soms zou een tweede gitaar welkom zijn, maar echt nodig is het niet, want de speelvreugde druipt er van af en dat is volgens mij ook nog steeds een belangrijk aspect.
Nico De Vreese - 85